Po przedstawieniu peryskopu i trypletu Cooka, cofamy się odrobinę z złożoności konstrukcyjnej obiektywów i wracamy do konstrukcji złożonej z dwóch soczewek, tym razem sklejonych ze sobą, czyli achromatu.

Idea achromatu jest prosta: dwie sklejone ze sobą soczewki (skupiająca i rozpraszająca) wykonane z innych gatunków szkła o różnej dyspersji (czyli innym współczynniku załamania światła dla tej samej długości fali) eliminują aberrację chromatyczną dla dwóch długości fali (kolorów) i jednocześnie znacznie zmniejszają dla trzeciej (chromatyzm wtórny). Najczęściej układ jest tak dobrany, aby likwidować aberrację chromatyczną dla barwy czerwonej i niebieskiej, a zmniejszać dla zielonej.

Jakość obrazu w achromacie gwałtownie maleje przy zbliżaniu się do krawędzi kadru. Z tego powodu mogą być z powodzeniem wykorzystywane jako miękkie obiektywy portretowe lub gdy wykorzystywana jest jedynie centralna część kadru w teleobiektywach. Jasność zwykle nie przekracza f/8.