Mogłoby się wydawać, że nie ma nic prostszego niż pisanie stron WWW. Tak, są edytory WYSIWYG, PHP jest prosty i tak dalej. Sama przyjemność. Ostatnio uświadomiłem sobie, że programista WWW ma najtrudniej ze wszystkich programistów. Nie wystarczy znać jeden język, czy technologię, trzeba użerać się ze standardami, a właściwie ich niespełnianiem przez przeglądarki, nie można całego kodu debugować w jednym miejscu. Ale po kolei:

Programista WWW:

• musi znać:
  • co najmniej jeden język server-side, na przykład PHP
  • co najmniej jeden język client-side, choć w sumie można poprzestać na JavaScript
  • HTML ze wszystkimi jego zawiłościami jak DOM i tak dalej
  • CSS
  • SQL aby móc coś z bazy danych wyciągnąć lub włożyć
  • podstawy projektowania interfejsów
  • różnice w interpretacji standardów przez przeglądarki
• powinien znać:
  • technologie łączące serwer i klienta lub poszczególne moduły, takie jak:
    • AJAX
    • XML
    • SOAP
    • XSLT
  • co najmniej dwa debugery i profilery: jeden dla serwera drugi dla klienta
• musi orientować się w:
  • obsłudze baz danych aby móc bazę utworzyć
  • najnowszych rozwiązania w tej dynamicznej dziedzinie
  • konfiguracji serwera WWW
  • konfiguracji serwera baz danych
• musi użerać się z:
  • bełkotem marketingowym typu Web2.0
  • tym cholernym IE
  • tym nieszczęsnym FF
  • tą dziwaczną Operą której nikt nie używa
  • małym wyborem jeśli chodzi o dojrzałe narzędzia programistyczne
  • że nie może debugować całej aplikacji w jednym miejscu, bo część się dzieje po stronie serwera, a część klienta, i nie są to te same języki
  • standardy sobie, a przeglądarki sobie
• musi zdawać sobie sprawę, że:
  • jego dzieło mogą zobaczyć miliony
  • zawsze znajdą się malkontenci
  • za pół roku wyjdzie nowa wersja przeglądarki i jego strona może nie działać
  • zawsze znajdzie się przeglądarka na której coś nie działa jak powinno

Nie jest to pełna lista. To tylko te rzeczy jakie przyszły mi przed chwilą do głowy

Szczerze? Mamy przesrane….

Tak się złożyło, że od prawie trzech lat jestem głównym programistą webowej części dość dużej aplikacji biznesowej silnie kastomizowanej pod klientów. Do lutego byłem też jedynym programistą webowym tej aplikacji. No i wiadomo jak to jest, gdy programista jest jeden, a pracy pełno i zwykle na wczoraj: kod ma powstać i działać! Może być bałaganiarski, brzydki. Grunt, że działa. No i kod działa.

Od lutego jest już nas dwóch i pół pracujących nad tą aplikacją: Grzegorz, Wojtek Praktykant i Ja. Pojawiły się dni bez nawału pracy, można więc trochę popracować nad kodem. I starym i nowym. I jakoś zeszło na programowanie obiektowe (większość kodu napisana strukturalnie, wiem, nie bić!). Z programowaniem obiektowym miałem styczność na studiach. Niestety tam nikt nie był na tyle dobrym nauczycielem, aby pokazać, że obiektowo może być lepiej niż strukturalnie (a strukturalnie programuję pół mojego życia i na studia poszedłem mają wyrobione nawyki w tej dziedzinie). No i pisałem strukturalnie. W zeszłym tygodniu coś mnie jednak tknęło, aby przypomnieć sobie obiektówkę. I był to strzał w dziesiątkę. Przez 4 dni opracowałem klasy bazowe dla kilku funkcji aplikacji i teraz dziwię się, czemu wcześniej nie pisałem obiektowo. To co przedtem powstawało w kilka dni teraz można zrobić w kilka godzin. Przykład: rejestr KP i KW. Funkcjonalnie to samo, tyle, że na odwrót. Raz plus, raz minus. KP powstały ze dwa lata temu, KW trzeba było dorobić teraz. W jeden dzień przerobiłem KP na klasy i nagle się okazało, że KW robi się w 15 minut. Wystarczy nadpisać kilka właściwości klasy bazowej i jedną metodę. Może odkrywam Amerykę, ale jak dla mnie rewelacja! Coś czuję, że więcej już nie będę pisał strukturalnie. Za dużo czasu można w tym stracić i za dużo bałaganu w kodzie wygenerować!