Spychalski.info

O duszy i magii aparatów fotograficznych już pisałem. Dziś napiszę jeszcze raz. Krócej, bardziej konkretnie, skrótowo nawet.

Wprowadzenie

W celu wprowadzenia czytelnika w sytuację: coś mnie tknęło i postanowiłem powrócić do analoga, B&W, srebra i tak dalej. Zrobiłem remanent filmów, aparatów, innych szpei. Wyszło na to, że sprawne mam 1 i trzy czwarte zestawu analogowego na film 135:

• Praktica LTL3 w stanie bdb, tyle że czasami lubi sobie film porysować i miewa problemy z naciągiem
• Zenit ET, ale nie jestem masochistą i czasami coś mu się z migawką kaszani
• Canomatic (!), ale jak pisałem, nie jestem masochistą!
• Nikon F55 prawie funkiel nówka

Nie muszę chyba wyjaśniać czemu wybrałem F55. Z powyższych aparatów zdecydowanie najlepszy, choć to model bardzo, ale to bardzo prosty. Ale jak pod niego podłączyć Nikkona 50mm f/1.8D to mniam, mniam… można zapomnieć o prostocie i cieszyć się doskonałym szkłem! Tak przynajmniej mi się wydawało.

Miejsce akcji

Wziąłem dzień urlopu i w ramach akcji ‘Raz w miesiącu wyrwij się z domu’ pojechałem do Stargardu (o czym może popełnię osobny wpis) na wycieczkę. Jak się okazało Stargard fajne miejsce, więc dziarsko wyjąłem z plecaka Nikona, załadowałem Ilforda i wziąłem się do roboty…

Część właściwa

Magia mnie opuściła, wątpię nawet, czy kiedykolwiek zamieszkiwała mojego F55. Czemu? Bo ja jestem człowiek wygodny, można powiedzieć: leniwy. Lubie kiedy narzędzia mi pomagają, a nie przeszkadzają. A to narzędzie przeszkadzało. Zamiast radośnie robić zdjęcia musiałem zmagać się z ułomnością body. Blokada ekspozycji? Podgląd DOF? Dwa pokrętła? Wygodny uchwyt? Zapomnij… Może body ze średniej klasy mnie zboczyło, a raczej zrobiło wybrednym, ale wbrew temu co twierdzą niektórzy, body też jest ważne. Howgh!

Co ciekawe, podobnych odczuć nie miałem używając ostatnio Lubitela 166, w porównaniu z którym F55 jest mistrzem ergonomii. Czyżby magię mogły mieć tylko analogi bez grama elektroniki w środku? Możliwe…

Wracając do tematu: zdjęcia powstały. Film czeka w lodówce na spadek temperatury otoczenia i nową butelkę octu (ostatnia posłużyła do usuwania kamienia z baterii umywalkowych). Co z nich wyjdzie? To już ta część związana z magią

Paweł Fotografia Felieton, Fotografia, Nikon, Obiektyw, Przemyślenia, Trudno powiedzieć / inne, Zenit

Tak, mam problem. Na szczęście nie z fotografią jako taką, a z czytaniem o niej i szeroko pojętą dyskusją. Gdy kilka lat temu zaczynałem przygodę z fotografią, miejsca takie jak pl.rec.foto, pl.rec.foto.cyfrowa, różne fora i portale fotograficzne były dla mnie niczym ziemia obiecana. Swego czasu byłem nawet ich aktywnym uczestnikiem. Później trochę przystopowałem, wróciłem, odszedłem, wróciłem i chyba odszedłem na dobre.

Czemu? Aby nie tracić czasu, będzie w punktach:

• p.r.f i p.r.f.c zeszło na psy, tak jak jak cały usenet. Nowi nie przychodzą, starzy odchodzą. Ci co zostali dyskutują o szumach i innych absurdanie nieprzydatnych pierdołach
• fora dyskusyjne mogą się podobać chyba tylko onanistom sprzętowym. Poza dyskusjami typowo sprzętowymi nie dzieje się tam praktycznie nic
• portale fotograficzne? Temat rzeka. Albo testy sprzętu, które mnie w ogóle nie interesują, albo coś o sztuce przez duże “Sz” której nie rozumiem i chyba nigdy nie zrozumiem. Generalnie, nie ma tam niczego co jest w stanie mnie zainteresować. Obecnie rozważam usunięcie RSSów portali foto z czytnika, bo i tak je ignoruję

Osobnym problemem są książki dostępne w księgarniach. Bosz… czemu nie ma tam ciekawych książek bez ‘cyfrowa’ lub ‘obróbka’ w tytule? Od dłuższego czasu chodzi za mną chęć kupna jakiejś książki foto. Chodzi, chodzi i chyba nigdy nie dojdzie,  bo nie mam co kupić.

W zasadzie, chętnie czytam tylko kilka blogów: iczka, zawszekwadrata i kilka innych. Chciałbym więcej. Ale nie mogę. Nie mogę znaleźć. Może pomożecie? Może być po angielsku (aha, TOP mi nie pasuje)… ratujcie…

PS. Ma sens to co napisałem? Rzucam mój ulubiony nałóg i ostatnio trudno mi się skupić…..

Paweł Fotografia Blog, Fotografia, Internet, Przemyślenia

Dusza – w większości religii oraz w wielu poglądach filozoficznych i kulturowych: substancja ulotna, eteryczna, zjawisko siły ożywiającej ciało, a trwającej nawet po jego śmierci (zależnie od religii przyjmuje się jego występowanie u człowieka i ew. zwierząt). Większość z religii (lecz nie wszystkie) uważa duszę ludzką za niematerialną i nieśmiertelną. Różne są też poglądy poszczególnych religii na temat istnienia i świadomości duszy bez ciała oraz tego, czy każdy ma osobną duszę, czy też jest ona wspólna.

Źródło: Wikipedia

Przeglądając strony internetowe, szczególnie te poświęcone fotografii analogowej, czy starym aparatom, można natknąć się na sformułowania “… ten aparat ma duszę …” , “… dusza aparatu …”, “… aparat z duszą …” i tak dalej w ten deseń. Niekiedy duszą obdarzana jest konkretna technologia, zwykle fotografia B&W w technologii srebrowej. Autorom piszącym o duszy w kontekście fotografii chodzi zwykle o jakieś nadzwyczajne przeżycia związane z używaniem obdażonego ‘duszą’ sprzętu.

Tyle tylko, że według mnie, nie można mówić o duszy przedmiotów. Przedmioty nie mają duszy. To my, ich użytkownicy jesteśmy siłą sprawczą układu operator-maszyna, a nie odwrotnie. To my decydujemy o wykorzystaniu maszyny, my robimy zdjęcie (paradoksalnie, bliżej posiadania duszy jest cyfrówka z wykrywaniem twarzy/uśmiechu niż najwet najstarszy analog). Maszyna jest tylko maszyną, narzędziem wspomagającym człowieka.

Nie neguję, że stare aparaty mają coś w sobie. Ja jednak wolę słowo magia. Tak, stare aparaty mogą zawierać elementy magii czy mocy. Magia może jest przenikać, wpływać na nie, wprowadzać element chaosu. Może wymuszać odprawianie modłów, czy całych rytuałów mających na celu przeciągnięcie mocy na stronę człowieka. Lecz ta magia, moc,  ginie wraz z maszyną. Gdy maszyna ulega zniszczeniu, jej magia odchodzi na zawsze. A dusza jest wieczna.

Paweł Fotografia Felieton, Fotografia, Fototechnika, Przemyślenia

Paweł Fotografia Felieton, Fetysz, Fotografia, Przemyślenia, Trudno powiedzieć / inne

Naszło mnie wczoraj pytanie: ‘Czy ja robię dobre zdjęcia?’. Pomyślałem trochę, przejrzałem moje fotografie i doszedłem do smutnego wniosku: niestety ja nie robię dobrych zdjęć. Smutne to, acz prawdziwe. 

Po pierwsze, taki ze mnie artysta jak z koziej rzyci klarnet. Powiem więcej, jestem antyartysta. Zbyt dobrze mam chyba poukładane te cholerne trybiki w głowie. Kręcą się wszystkie zgodnie z zasadami fizyki i logiki i za nic nie chcą przestawić się na artyzm w artystycznym tego słowa znaczeniu. No za cholerę nie mogę dodać moim zdjęciom tego czegoś, co zrobiłoby z nich sztukę (nie mylić ze sztuką mięsa).

Po drugie, warsztat (uwaga, pisząc warsztat nie mam na myśli sprzęt!). To, że wiem jak coś działa nie znaczy, że potrafię to dobrze wykorzystać w celu stworzenia dobrego zdjęcia. Akurat warsztat dałoby się załatwić ćwicząc, ćwicząc i jeszcze raz ćwicząc, a później zaczynając od początku po konstruktywnej krytyce Mistrza. Tyle, że pojawia się seria problemów. Nie mam czasu, nie mam ochoty, przekształcać hobby w ciężką pracę. No i leniwy jestem. 

Po trzecie, tak naprawdę, lubię robić zdjęcia głównie dla samego faktu zrobienia go. Największą poziom ekscytacji mój umysł osiąga ułamek sekundy przed wciśnięciem spustu migawki. Uwielbiam przeciągać zrobienie zdjęcia. Trzymam palec na spuście, kadr ustawiony, wszystko gotowe, a ja czekam… Nie czekam na przypływ weny twórczej, boską interwencję, nie modlę się o dobre zdjęcie. Po prostu lubię ten moment: teraz tylko wcisnąć spust i … I nie jest to chyba oznaką dobrego fotografa Po fakcie zrobienia zdjęcia jest już gorzej. Przejrzę co popełniłem, usunę co gorsze, czasami obrobię i tyle… Bo zwykle jak porównam moje ‘dzieło’ do prac dobrych fotografów, to widzę kolosalną różnicę.

Czy te trzy powody oznaczają, że powienienem przestać robić zdjęcia? Oj nie nie… One tylko mówią, że nie robię dobrych zdjęć. A przynajmniej tak dobrych jakbym chciał. Lubię robić zdjęcia i będę je robił. Tylko obmywam jest z warstewki naciąganego artyzmu i fałszywego przeświadczenia w siłę ich przekazu.

Inną sprawą jest to, czy moje zdjęcia podobają sie innym. Nie wykluczam, że mogą się podobać, może nawet mam grupę swoich odbiorców, tylko jeszcze o niej nie wiem. Jak komuś się podobają, to niech się zgłosi i połechcze moje ego. Będzie mi miło….

Paweł Fotografia Fotografia, Przemyślenia

Właśnie… po co mi Photoshop? W “światku” grafików i fotografów słowo photoshop, czy też spolszczone ‘fotoszop’ urosło do rangi synonimu programu graficznego. Zupełnie jakby jedynym słusznym programem do obróbki grafiki rastrowej był właśnie Adobe Photoshop, i to najlepiej w najnowszej i najbardziej wypasionej wersji kosztującej grube tysiące.

Śmieszniej się robi, gdy okazuje się, że większość fanatyków fotoszopa to amatorzy (bez urazy, o znaczeniu tego słowa pisałem tutaj) których działalność ogranicza się do przekadrowania, zmiany nasycenia, jasności, czy dodanie ramki. Ludzie, zastanówcie się, czy naprawdę jest Wam potrzebne tak potężne narzędzie kosztujące tyle kasy (no przyznać sie, ile osób ma legalną wersję?).

Nie odrzucam koniecznoście obróbki zdjęć w programach graficznych, sam to często robię, bo inaczej po prostu się nie da. Jak głosi stare przysłowie “liczmy siły na zamiary” dostosujmy program do zastosowań. Używałem kiedyś Photoshopa, muszę przyznać, że dobrym i potężnym narzędziem jest. Jeśli jednak nie bawimy się w retusze i inne zaawansowane operacje, zastanówmy się na darmowymi narzędziami.

Czytaj więcej…

Paweł Fotografia Fototechnika, Paint.NET, Przemyślenia, Software

Przyszła zima, spadł śnieg, rzeki zamarzły… Przez kilka dni z rzędu, po tym jak odwiozłem żonę do pracy i jechałem do swojej, w oczy rzucał mi się przecudny obrazek: kilka minut przed wschodem słońca, Kanał Zielony skuty lodem, most kolejowy ledwo odcina się od nieba. Na dalszym planie stocznia remontowa i oświetlony statek. Jeszcze dalej elektrociepłownia wraz z kłębami dymu i pary. Ogólnie rzecz biorąc: aż chce się patrzeć.

Każdego dnia przejeżdzając obok tej scenerii obiecywałem sobie: jutro muszę zabrać aparat! I tak ze 4-5 razy. Wreszcie aparat i statyw zostały zapakowane do samochodu, żona odwieziona, do rozpoczęcia mojej pracy jeszcze 30 minut, można fotografować. Lecz już podjeżdzając na pobliski parking zauważyłem, że coś jest nie tak. Jeszcze wczoraj ta sceneria wyglądała zupełnie inaczej. Niby dokładnie to samo: lód jest, most jest, statek jest, kominy, dym i para są. Ale całość jakaś taka… czegoś jej brakuje… Mówi się trudno, jak już tutaj jestem, to spróbujemy.

Rozstawiając statyw zastanawiałem się co się zmieniło, że jeszcze wczoraj byłem tym widokiem zachwycony, a dziś już nie do końca. Nic nie wymyśliłem. Ustawiam aparat, podłączam wężyk, wstępne kadrowanie, ustawienie ekspozycji, dokadrowanie i nagle olśnienie! Wiem co się zmieniło! Dziś jest po prostu JAŚNIEJ na niebie. Przyjechałem jakieś 8 minut później niż kilka dni temu, słońce pewnie wzeszło też ze 2 minuty wcześniej i już mamy co mamy. Za jasno na niebie, światła stoczni i elektrociepłowni giną w blasku wschodniego nieba…

Czytaj więcej…

Paweł Fotografia Fotografia, Przemyślenia, Szczecin

Miały w Szczecinie odbyć się targi fotograficzne. Alleluja! Targi jednak się nie odbyły, podejrzewam, że zabrakło wystawców. O odwołaniu targów nie wiedziałem, na miejsce pojechałem, zawiodłem się. Zamiast targów odbyła się tylko wystawa pokonkursowa V Międzynarodowego Konkursu Fotografii Kolejowej Szczecin 2008 zorganizowana przez Szczecińskie Towarzystwo Fotograficzne.

Ok, jak już byłem na miejscu, to chociaż obejrzałem wystawę pokonkursową. Zdjęcia były różne. Jedne lepsze, drugie gorsze i nie licząc kilku wyjątków, trzymały zbliżony poziom. Dominowała czerń i biel, parowozy, stacje kolejowe. Było kilka ciekawych pomysłów na zdjęcie. Niestety, te najciekawsze pomysły zostały moim zdaniem spaprane na etapie kadrowania i sposobu prezentacji. Nie twierdzę, że sam zrobił bym je lepiej. Gdybym to jednak ja je zrobił, nie wysłałbym ich na żaden konkurs. Czytaj więcej…

Paweł Fotografia, Recenzje / Relacje Fotografia, PKP, Przemyślenia, Szczecin